Oh No: Η Ζάχα Χαντίντ Στο Πάρκο

Ω ναι, η όχι-και-πολύ αγαπημένη superstarchitect έφτιαξε ένα «περίπτερο» ονόματι Chanel Mobile Art Pavilion, το οποίο εγκαταστάθηκε στο Central Park της Νέας Υόρκης και περιέχει έργα τέχνης εμπνευσμένα από τσάντες Chanel. Όπως το διάβασες. Το λυόμενο περίπτερο, βέβαια, δεν μοιάζει μ’ αυτό που σκέφτεσαι όταν ακούς «περίπτερο». Μοιάζει με τις εξωγήινες καμπυλωτές κατασκευές της Χαντίντ -και επίσης μοιάζει σαν τεράστιο λευκό σκουλήκι. Ή σαν μια πελώρια άσπρη κουράδα. Συγνώμη, αλλά μοιάζει.

Το σπιτόσκυλο δεν θα σου πει τίποτα άλλο, θα αφήσει τους New York Times να μιλήσουν:

It’s not just that New York and much of the rest of the world are preoccupied by economic turmoil, although the timing could hardly be worse. It’s that the pavilion sets out to drape an aura of refinement over a cynical marketing gimmick. Surveying its self-important exhibits, you can’t help but hope that the era of exploiting the so-called intersection of architecture, art and fashion is finally over.

και

The pavilion’s coiled form, in which visitors spiral ever deeper into a black hole of bad art and superficial temptations, straying farther and farther from the real world outside, is an elaborate mousetrap for consumers. The effortless flow between one space and the next, which in earlier projects suggested a desire to break down unwanted barriers, here suggests a surrender of individual will.

Το κατασκεύασμα θα μείνει στη Νέα Υόρκη μέχρι τις 9 Νοεμβρίου.

Διαφήμιση Α-Katoikia.gr

  • perastikos

    Όντως χάλια. Αλλά και αυτή η εμπάθεια προς τη Χαντίντ – που τη θεωρώ και γω υπερεκτιμημένη- δεν είναι και ότι καλύτερο για ένα blog που γενικώς δείχνει ανωτερότητα και προσπαθεί να προσεγγίσει ήπια τα διάφορα θέματά του.

  • http://www.spitoskylo.gr Το Σπιτόσκυλο

    Τα ‘χεις και συ τα δίκια σου, αλλά ξέρεις τώρα πως γίνεται με τα σκυλιά. Είναι μη βρουν παιχνίδι, λυσσάνε μέχρι να τους το πάρουν, το βαρεθούν, ή χαλάσει. Το σπιτόσκυλο περιμένει εναγωνίως να συμβεί το δεύτερο.

  • Στάθης Σημερίδης

    Δεν καταλαβαίνω τα αισθητικά ή τεχνικά – κατασκευαστικά κριτίρια του κάθε μηχανικού κι ενδεχομένος ατάλαντου ο οποίος ίσως και λίγο δειλά προς τον εαυτό του αποφάσισε να υπηρετήσει άλλους δρόμους. Τους δρόμους ας πούμε τον εργολαβικών εκτρομάτων και των μπαλκονιών που αυξήθηκαν 1 μέτρο από την εποχή των sixties. Έλεος, δεν την γνωρίζουμε την γυναίκα. Και σε τελική ανάλυση ως αρχιτέκτων οφείλει κανείς να φεύγει στην φόρμα για να χρησιμοποιήσει ίσως και μέρος αυτής. Μαζευτείτε και μην βγάζετε τόση μιζέρια απέναντι σε μια γυναίκα, γιατί κι αυτό υποψιάζομαι πως τσούζει μερικούς. Όχι πως είμαι υποστηρικτής της εν λογω κυρίας, αλλά χαίρομαι βλέποντας τα ιδιαίτερα έργα της, όσο για την κατασκευή είναι ένα άλλο κεφάλαιο που πολλές φορές έχει να κάνει με ότι άλλο απ’ ότι με το αν τελικά είναι βιόσιμο ένα κτήριο ή όχι. Γυρίστε και κοιτάξτε τι έχουμε κάνει μέχρι σήμερα, πριν σχολιάσετε τόσο κατηγορηματικά. Με τιμή. Στάθης Σημερίδης.

  • Pingback: Το σπιτόσκυλο | Η Ζάχα Χαντίντ Και Το Διαστημόπλοιο Της Αμβέρσας