Αγόρασε: Το Σπίτι Του Γιάννη Μόραλη Στην Αίγινα

έχουμε δει κατά καιρούς σπίτια (στο εξωτερικό) να πωλούνται σε ακριβότερες τιμές επειδή εκεί είχε γυριστεί κάποια σειρά ή κατοικούσε κάποιος ηθοποιός (που μετά από 20-30 χρόνια δεν θα θυμάτε κανείς τη σειρά ή τον ηθοποιό).

Με τη λογική αυτή, το να αγοράσεις το σπίτι στο οποίο δημιούργησε ένας από τους σημαντικότερους έλληνες ζωγράφους, με τιμή 2000 το τετραγωνικό, είναι μάλλον τιμή ευκαιρίας. Αρκεί την εποχή αυτή να έχεις τα λεφτά και να σου αρέσει το γυμνό (μπετόν).

Axikal, μόλις είδα το σπίτι σκέφτηκα: Άρης Κωνσταντινίδης speaking, και απ’ότι γράφεις είναι όντως του Κωνσταντινίδη. Πολύ ωραίο σπίτι!

To σπιτόσκυλο το σκέφτηκε από μέσα του. Είναι ένα πολύπλοκο θέμα. Το ότι το σπίτι είναι ενός επώνυμου και αξιοσέβαστου αρχιτέκτονα και όχι του Στέργιου Φούφουτου είναι πράγμα σημαντικό. Αλλά το προσεγγίζεις ως ένα αμόλυντο ένα έργο τέχνης; Σπίτι είναι. Και, εξάλλου, αντίθετα με ένα έργο τέχνης που απεικονίζει αποκλειστικά το όραμα του δημιουργού, ένα σπίτι εμπεριέχει πολλές αποφάσεις και επιλογές του ιδιοκτήτη (που, εντάξει, στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι κι αυτός καλλιτέχνης).

Το σπιτόσκυλο πιστεύει πως η πιο υγιής προσέγγιση θα ήταν η εξής: Αν το σπίτι το ‘φτιαχνες εσύ, θα του ζήταγες του αρχιτέκτονα Κωνσταντινίδη «λιγότερο τσιμέντο»; Θα του ζήταγες. Και πιθανότατα θα στο έκανε με λιγότερο γυμνό τσιμέντο. Οπότε αν παρέμβεις με τον τρόπο που φαντάζεσαι ότι θα το έκανε, αν το έφτιαχνε για εσένα, ίσως να είσαι ΟΚ. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορείς να ακούσεις τον αντίλογό του.

Αλλά από την άλλη, αν το αντιμετωπίσεις και ως μαυσωλείο, ίσως καταργείς και την αξία του ως σπίτι -γιατί το σπίτι είναι κάτι ζωντανό και εξελίξιμο και προσαρμόσιμο, δεν είναι ένα μνημείο να το έχεις να το κοιτάς.

Αυτά σκέφτεται το σπιτόσκυλο και, αν και δεν είναι απόλυτα σίγουρο, μάλλον θα το ‘ντυνε το γυμνό το τσιμέντο, όσο πιο κομψά και Κωνσταντινιδικά μπορούσε.

Για πέντε τσιμεντένιους τοίχους (χάλια το γυμνό μπετόν!),
το σπίτι είναι απλησίαστο οικονομικά. αν και η Αίγινα είναι αγαπημένος προορισμός, δεν θα πάρω …ευχαριστώ!!

Παρα πολύ όμορφο. Για μένα είναι δύσκολο να το αντιμετωπίσω ως ένα απλό σπίτι, αλλά κι έτσι, ως σπίτι μου αρέσει πάρα πολύ. Ένα τέτοιο σπίτι αποπνεει ευτυχία

Είναι πράγματι η απόλυτη ξεφτίλα να μην μπορεί αυτη η χώρα να συντηρήσει και να αναδείξει ένα τόσο σημαντικό έργο που συνδέεται με δυο τόσο σημαίνουσες προσωπικότητες στην ιστορία της συγχρονης Ελλάδας. Το σπίτι του Μόραλη απο τον Αρη Κωνσταντινίδη! Καταλαβαίνουμε για τι μεγεθη μιλάμε; Εν-νοούμε τίποτε σε αυτή τη χώρα; Γνωρίζουμε;
(Σημειώστε επίσης οτι το σπίτι αυτό δεν είναι απλό εξωχικό σπίτι για να κανει διακοπές ο Μόραλης. Είχε χτιστεί με προδιαγραφές και βασισμένο στις ανάγκες ενός εν ενεργεία (και παραγωγικότατου) καλλιτέχνη, ήταν εν όλίγοις ένα σπίτι-ατελιέ. Η λειτουργικότητα ήταν το α και το ω σαν ζητούμενο για τον μοντερνισμό που εκπροσωπούσε ο Κωνσταντινίδης και δεν βλέπω κανένα λόγω γιατι μέσα σε ένα στούντιο το ταβάνι στα 6 μετρα θα έπρεπε να είναι σοβατισμένο… )

«Αν το σπίτι το ‘φτιαχνες εσύ, θα του ζήταγες του αρχιτέκτονα Κωνσταντινίδη «λιγότερο τσιμέντο»; Θα του ζήταγες. Και πιθανότατα θα στο έκανε με λιγότερο γυμνό τσιμέντο. »
Και θα ζητούσες και του Picasso να φτιάξει τη Guernica με λίγο χρωματάκι, επειδή πολύ μουντό αυτό το ασπρόμαυρο βρε παιδάκι μου και δε σου κάνει.. Και αυτός θα το έκανε…
Πιθανολογείται από πολλούς ότι ο Κωνσταντινίδης αυτοκτόνησε επειδή είδε τις σχεδιαστικές αρχές στις οποιες πίστεψε με πάθος και τις οποιες υπηρέτησε τυφλά, να χάνουν έδαφος στο διεθνές στερέωμα, επειδή είδε μερικούς από τους πιο εμβληματικούς εκπροσωπους του μοντερνισμού να προδίδουν αυτές τις ίδιες αρχές, να «παραδίδουν τα όπλα» απέναντι στο μεταμοντέρνο η ακόμη και να το ασπάζονται..
Καλή και σεβαστή η έκφραση των στυλιστικών σου προτιμήσεων αγαπητό σπιτοσκυλο, αλλα πολύ φοβάμαι ότι δεν έχεις καταλάβει για τι δημιουργό μιλάς εδώ πέρα.
Συμφωνώ απολύτως και με τις παρατηρήσεις του Axikal παραπάνω.

Δεν με κατάλαβες σπιτόσκυλο. Δεν υποστηρίζω ότι οι αρχιτέκτονες είναι καλλιτέχνες, υποστηρίζω ότι ο Κωνσταντινίδης δεν υπάρχει περίπτωση να δεχόταν να του πεις τι να κάνει. Στο παράδειγμα με τον Picasso, έδωσες βάση στη Guernica, ενώ εγώ εννοούσα το βάρος στον Picasso (ο οποιος δε θα δεχόταν κατευθύνσεις από κανέναν για τη δουλειά του).
Αν έχεις χρόνο, googlare και δες ένα ντοκιμαντέρ που είχε γυριστεί για τον Κωσταντινίδη, «με εργοδότη τη ζωή» νομίζω το έλεγαν, όπου από τα πρώτα πράγματα που λέει, είναι ακριβώς ότι στόχος του είναι να κάνει μια αρχιτεκτονική «αληθινή», που να ξεπερνάει τα «καπρίτσια» του εκάστοτε πελάτη.
Όταν μου λες «οι άνθρωποι που θα ζουν και θα δουλεύουν μέσα κάθε μέρα (και πληρώνουν κιόλας) πρέπει να έχουν λόγο και άποψη στο τελικό αποτέλεσμα», δεν είμαι εγώ που διαφωνώ μαζί σου, αλλα ο Κωσταντινίδης:)) (Και ο Λεκορμπυζιές θα διαφωνούσε μαζί σου επίσης, btw)
Θα βρείς μέσα στο ντοκιμαντέρ αρκετές μαρτυρίες πελατών του, για το ποσο ανάλγητος ήταν στις σχεδιαστικές του αποφάσεις. Μιλάει και η αδερφή του (γλυκύτατη), και λέει σε κάποιο σημείο πως όταν κάποιος πελάτης ήθελε να του αλλάξει τα σχέδια, ο Κωνσταντινίδης του άνοιγε την πόρτα και του έλεγε «περάστε έξω παρακαλώ, τα σχέδια δεν είναι προς συζήτηση, όταν τα τελειώσω θα σας τα στείλω στο εργοτάξιο».
Δεν αναφέρομαι στην αξια του αυτή καθ’ αυτή όταν λέω «δεν έχεις καταλάβει για τι δημιουργό μιλάς εδώ πέρα», αλλα στο ποσο πονούσε την καθαρότητα του οράματος του και ποσο μακριά μπορούσε να φτάσει για την υπεράσπιση αυτής.

Αλλα για να δικαιώσω, μερικώς έστω, τον ισχυρισμό σου ότι διαφωνούμε, να σου πω ότι αν ρωτούσες εμενα, ο Κωνσταντινίδης είναι χαλαρά ο σημαντικότερος έλληνας αρχιτέκτονας του περασμένου αιώνα, και ναι, τα έργα του θα έπρεπε να τα βλέπουμε σαν ιερά totem.
Το αρχιτεκτόνημα δεν είναι έργο τέχνης, αλλα είναι ένα έργο το οποιο αρθρώνει ιδεολογικά φορτισμένο λόγο μέσα από τούβλα, σοβά και σίδερο, και αυτός είναι ένας λόγος που συμπυκνώνει στοιχεια τις εποχής του (ιστορική διάσταση), και παράλληλα αποτελεί και μια ΠΡΟΤΑΣΗ για συγκεκριμένο τρόπο του ζείν. Και όταν αυτή η πρόταση διατυπώνεται από δημιουργούς τέτοιου βεληνεκούς, πιστεύω ότι χρήσιμο είναι να υπάρχει κάπου διατηρημένη στην καθαρότητα της, για να την έχουμε να την αντιπαραβάλλουμε με άλλες, κατοπινές η παλαιότερες, και καθώς ωριμάζουμε, να έχουμε την ευκαιρία να ανατρέχουμε σε αυτήν και όλο κάτι νέο να ανακαλύπτουμε, κάτι παραπάνω να βλέπουμε και να λέμε «α ρε το μπαγάσα, τώρα τον έπιασα γιατί το έκανε αυτό», δυνατότητα που θα χανόταν οριστικά με οποιαδήποτε νόθευση του έργου του.

Ελπίζω να σε κάλυψα. Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν είχα καμια διάθεση να σε προσβάλω.

Φιλικά πάντα,
Γ.A. eixa kamia diathesi na se prosvalw.

Συμφωνώ σε όλα που έγραψε ο Αφουράς και να προσθέσω οτι δεν υπάρχει καμιά «παγκόσμια γλώσσα αρχιτεκτονικής» που θα έκανε τον Κωνσταντινίδη εναν «Λε Κορμπυζιέ». Επιπλέον ενα απο τα μεγαλύτερα «λάθη» του Λε Κορμπυζιέ για τα οποία μπορεί να τον κατηγορήσει κανείς είναι ακριβώς αυτός ο «διεθνισμός» της αρχιτεκτονικής του, η εφαρμογή του «δόγματός» του σε όλα τα μηκη και τα πλάτη χωρίς να λαμβάνονται υπόψιν οι ιδιαίτερες συνθήκες και τα υλικά του κάθε τόπου. Επομένως μπορεί ο Κωνσταντινίδης να μην είναι «παγκόσμιος» ή «πανανθρώπινος» αλλα είναι σίγουρα «ελληνικός». Η αρχιτεκτονική του γλώσσα στηρίζεται στην μελέτη της ελληνικής παράδοσης και των ελληνικών συνθηκών παράλληλα με μια τέλεια συναρμογή των βασικών αρχων του μοντερνισμού. Είναι ο δημιουργός μιας ειλικρινούς αρχιτεκτονικής γλώσσας που στηρίζεται στις αναγκες και τα μεσα του τόπου -και που δυστυχώς δεν ευδοκίμησε και δεν καρποφόρισε όσο θα έπρεπε. Και ναι.. ο αρχιτέκτονας μπορεί (αλίμονο) να μην είναι κατα κανόνα, αλλα θα όφειλε να είναι καλλιτέχνης! Η τέχνη δεν είναι κατι που προορίζεται να βρίσκεται κρεμασμένο στους τοιχους και μέχρι εκει, είναι βασικά τρόπος σκέψης και τρόπος ζωής! Και ο αρχιτέκτονας μέσω του έργου του παράγει και προάγει τους τρόπου του ζείν, του σκέπτεσθαι κλπ αρα δεν θα έπρεπε να λογαριάζεται κυρίως σαν τεχνίτης αλλα σαν καλλιτέχνης του χώρου, του ζείν, της διαβίωσης, της αισθητικής κλπ…
αυτα!