Κοίτα: Μια Μονοκατοικία Στην Κηφισιά
Ένα Διαμέρισμα Βραζιλιάνικο, Μούρλια
Ένα Ορθογώνιο Σπίτι Στο Μπελ Ερ
Αυτό Το Ποστ Θα Σε Κάνει Να Πονέσεις Στην Καρδούλα
Λαχταριστό, Πολύχρωμο: Ένα Διαμέρισμα Στο Μαλιμπού
συνεντεύξεις
Συνέντευξη: Η Ασπρίλα Του Αιγαίου Είναι Ένα Παραμύθι
Το σπιτόσκυλο σου έχει ξαναεκφράσει την απέχθειά του για τη μονότονη ασπρίλα των Κυκλαδίτικων σπιτιών και για τις Κυκλάδες εν γένει. Πρόσφατα κουβέντιασε με τον αρχιτέκτονα και καθηγητή του ΕΜΠ Δημήτρη Φιλιππίδη για τη Σαντορίνη (άλλη ιστορία μεγάλη) και πώς το ‘φερε η κουβέντα, αρχίσαν να μιλάνε για το χρώμα των σπιτιών στα νησιά του Αιγαίου, θέμα στο οποίο ο καθηγητής είναι ειδικός. Να τι είχε να πει:
«Όταν το Αιγαίο ήταν φίσκα σε πειρατές, οι κάτοικοι των νησιών ήταν σκαρφαλωμένοι σε κάτι αετοράχες, όσο πιο μακριά από τη θάλασσα γίνεται, προστατευμένοι από τείχη, με τα σπίτια σε σειρές, ώστε να μην μπορούν να μπουκάρουν και να τους ληστέψουν. Πολύ λογικά, άφηναν τα σπίτια τους άβαφα, στο χρώμα της πέτρας. Το να βάψεις ήταν βλακεία εκείνη την εποχή. Με την ίδρυση του Ελληνικού κράτους σταμάτησε η πειρατεία, και οι οικισμοί άρχισαν να μεγαλώνουν, να βγαίνουν απ’ τα τείχη των οχυρών τους. Και τότε τα πράγματα άλλαξαν.
Την εποχή εκείνη άρχισε να επικρατεί ο νεοκλασικισμός στην Ελλάδα. Ήμασταν νέο κράτος, και η πρωτεύουσα χτιζόταν νεοκλασική. Όταν ο Ζάππας έδωσε λεφτά για να γίνουν σχολεία, γέμισε η Ελλάδα με νεοκλασικά σχολεία. Αυτό ήταν ένα πρότυπο πολύ σημαντικό και έντονο. Επηρέασε τα πάντα. Έτσι, και στα νησιά, αυτοί που ήθελαν να φαίνονται πιο ανώτεροι, έχτισαν νεοκλασικά.
Μα τα νεοκλασικά σπίτια είχαν χρώμα.
Πράγμα που σημαίνει πως ο νεοκλασικισμός στην Ελλάδα έφερε χρώμα. Ώχρες, γαλάζιο, φιστικί, όλα ήταν νεοκλασικισμός. Και στην Αθήνα, αλλά και στην Πάρο. Τα έβλεπε αυτά και ο χωριάτης που είχε το σπιτάκι με το δώμα και τα γίδια, και εμπνεόταν. Έφτιαχνε μια πρόσοψη νεοκλασική στο σπίτι του, με αέτωμα, ας πούμε, και το έβαφε ροζ. Έχω βρει τέτοια παραδείγματα -και στη Σαντορίνη.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, λοιπόν, αυτό ήταν το κυρίαρχο μοντέλο, και επηρέασε τα πάντα. Όπου βλέπεις ξεφτισμένο χρώμα στις Κυκλάδες, πρόκειται είτε για επίδραση από τα νεοκλασικά, είτε από τα προηγούμενα, τα φράγκικα. Θέμα λευκού δεν υπήρχε.
Τα δε Δωδεκάνησα άργησαν να ενωθούν με την Ελλάδα, και κάποιοι προς το τέλος ήθελαν να δείξουν πόσο πατριώτες είναι. Στην Κάλυμνο, ας πούμε, που την ξέρω πολύ καλά, έβαφαν τα σπίτια τους γαλάζια. Όχι όλοι, βέβαια -ο ένας το έβαφε γαλάζιο, ο διπλανός το έβαφε ώχρα, κι ο παραδιπλανός ροζ. Αλλά το γαλάζιο κυριαρχούσε. Και κανείς δεν είχε να πει τίποτα. Υπάρχουν ακόμα παλιές τέτοιες γειτονιές, και στην Κάλυμνο και στη Σύμη.
Το θέμα είναι ότι πουθενά δεν υπήρχε καθολική επικράτηση του άσπρου. Αυτό επιβλήθηκε με το ζόρι κάποια στιγμή πολύ αργότερα, όταν θεωρήθηκε πως πρέπει να υπάρχει ομοιομορφία, ένα ενιαίο πρότυπο: Λευκό χρώμα, μπλε πόρτες και καμάρες. Αυτό σερβιρίστηκε παντού. Και αποφασίστηκε για λόγους τουριστικούς».
Διάβασε κάτι σχετικό εδώ, και δες μερικές εικόνες Σαντορίνης εδώ, και λίγες ακόμα εδώ.
Τι Είδε Το Σπιτόσκυλο Στα ThissionLofts
Το σπιτόσκυλο πριν από αρκετό καιρό σου είχε υποσχεθεί πως θα πήγαινε να δει τα Thission Lofts, αυτό το κτίριο στην Πειραιώς που ήταν παλιά εργοστάσιο και τώρα έχει μετατραπεί σε διαμερίσματα. Άργησε λίγο, αλλά τα κατάφερε: Τις προάλλες πέρασε από εκεί και ξεναγήθηκε στους χώρους του κτιρίου, που είναι λίγο-πολύ έτοιμο (μερικά διαμερίσματα κατοικούνται ήδη), από την αρχιτέκτονα Μάρθα Γιαννακοπούλου. Στο δια ταύτα, το σπιτόσκυλο ενθουσιάστηκε με δύο πράγματα: Πρώτον, ένα ωραιότατο loft κάπου 200 τετραγωνικά, με ταβάνι στα 8 μέτρα, ένα πολύ μεγάλο σαλόνι, κατάλευκους τοίχους για να κρεμάει τέχνη και να στήνει βιβλιοθήκες, κι ένα χώρο σαν κουπαστή που κοιτάει αποκάτω το σαλόνι, ιδανικό για το γραφείο του σπιτόσκυλου. Το πρόβλημα: Κοστίζει κάπου 800.000 ή κάτι τέτοιο. Νάτο:
Δεύτερον, ενθουσιάστηκε με ένα τεράστιο χώρο στο ισόγειο, που νοικιάζεται -ή πωλείται- ως χώρος για γραφεία, αλλά θα μπορούσε άνετα να είναι το σπίτι του σπιτόσκυλου. Very nice.
Κατά τα άλλα, το σπιτόσκυλο επιδοκιμάζει με σθένος τις υπηρεσίες που έρχονται μαζί με το κτίριο, τον θυρωρό ας πούμε, και το γυμναστήριο στο υπόγειο, καθώς πιστεύει ότι τέτοιου είδους perks λείπουν απ’ το Ελληνικό φτωχό real estate, και χρειάζονται.
Η Μάρθα μετά πήγε το σπιτόσκυλο παραδίπλα στο παλιό εργοστάσιο της Palco, το οποίο έχει αρχίσει να μεταμορφώνεται κι αυτό σε κτίριο με lofts. Ο τελευταίος του όροφος έχει πολύ ωραία θέα.
Αλλά αρκετά με τη σπιτοσκυλοφλυαρία: Έμπα μέσα για πολλές φωτογραφίες από το Thission Lofts, και μια μίνι συνεντευξούλα με τη Μάρθα και τους συνεργάτες της στο γραφείο τους, IF [Untitled] Architects. Και μετά απάντα στα σχόλια: Θα έμενες σε ένα χλιδάτο Loft στο Θησείο;
