Διάβασε εδώ πέρα μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του διάσημου starchitect, ουπς, δεν του αρέσει να τον λένε έτσι:

The thing is, I hate the celebrity architect thing. I just do my work. The press comes up with this stuff and it sticks. I hate the word starchitect. Stuff like that comes from mean-spirited, untalented journalists. It’s demeaning. It’s derisive, and once it’s said, it sticks. I get introduced all the time, “Here’s starchitect Frank Gehry.…” My reaction: “What the fuck are you talking about?”

Το πιο ενδιαφέρον από όσα είπε, δε:

Ninety percent of the buildings we live in and around aren’t architecture. No, that’s not right—98 percent. Ninety-eight percent are boxes, which tells me that a lot of people are in denial. We live and work in boxes. People don’t even notice that. Most of what’s around us is banal. We live with it. We accept it as inevitable. People say, “This is the world the way it is, and don’t bother me.” Then when somebody does something different, real architecture, the push-back is amazing. People resist it. At first it’s new and scary.

Βεβαίως, ο δαιμόνιος ρεπόρτερ του Playboy κώλωσε να τον ρωτήσει γιατί τα κτίριά του μπάζουν νερά.

Υπάρχει σωρεία λαθών από τη μια και από την άλλη όταν δεν έχω «λόγο» σε κάποιο χώρο, ας κάνει ο καθένας ότι του κατέβει, αν αυτό τον κάνει να αισθάνεται καλά και είναι έτοιμος να πληρώσει τις συνέπειες του «κάνω  ότι μου κατέβει» ή αυτοσχεδιάζω φέρνοντας στο χώρο μου κάτι που είδα σε μια σελίδα περιοδικού, σε ένα ταξίδι κλπ. Για όλα αυτά χρειάζεται ένα ιδιαίτερο μάτι ειδικού, ώστε να μην καταντήσουν εφαρμογές χαρτοκοπτικής νηπιαγωγείου.

Ετούτο το πράγμα βρίσκεται στο Πουκέ της Ταϊλάνδης, που αν το διαβάσεις βιαστικά μπορεί να σου βγει και φάκιτ (Phuket) και είναι ένα από τα πιο εξωφρενικά σπίτια που σου έχει δείξει το σπιτόσκυλο και άρα ένα από τα πιο εξωφρενικά πράγματα που έχουν υπάρξει στην ιστορία του σύμπαντος. Ναι, είναι σπίτι, ένα σπίτι μα τι σπίτι, ένα σπίτι -παύλα- beach resort. Μπες να δεις αμέτρητες χάι ρεζ φωτογραφίες και να ζαλιστείς με νούμερα.

Το λοιπόν: Όνομα «Beyond Villa», η βίλα του επέκεινα ελληνιστί, περίπου 6000 τετραγωνικά σπίτι, με μια σουίτα «υπνοδωμάτιο» 500 τετραγωνικών με δικιά της πισίνα, playroom με μπόουλινγκ, γυμναστήριο με 80 μηχανήματα, σινεμά, γήπεδο τένις, έπιπλα αξίας 2 εκ. δολαρίων, τρεις γκεστ σουίτες των 250 τετραγωνικών η καθεμία, και 16 στρέμματα οικόπεδο με κοκοφοίκικες και γκαζόν που κοιτάνε σε μια παραλία αψεγάδιαστα άσπρη και τυρκουάζ.

Το σπιτόσκυλο μένει για λίγο σιωπηλό μπροστά σ’ αυτό το θέαμα.

Και μετά αναρωτιέται.

Τί τύπος πρέπει να είσαι για να χρειάζεσαι πενήντα ξαπλώστρες, στην πισίνα. Τι οικογένεια/χαρέμι πρέπει να έχεις. Ταυτόχρονα: Πόσο πρέπει να τους μισείς, για να μη καταδέχεσαι να βραχείς στην ίδια πισίνα με δαύτους. Και γιατί χρειάζεσαι το κάθε όργανο να το έχεις τρεις και τέσσερις φορές στο γιγάντιο γυμναστήριό σου;

Το σπιτόσκυλο είναι μπαφιασμένο, πολύ μπουρδουκλωμένο μ’ αυτό το κτήνος από γυαλί και μέταλλο (;). Μαθαίνει δε ότι το κόστος του δεν είναι εξωφρενικό -20κάτι εκατομμύρια (το πουλάνε αυτοί), πολύ λιγότερο από ότι περίμενε. Οπότε αν είστε 3-4 από αυτούς τους μεγαλοφοροφυγάδες, που τώρα έχουν αρχίσει να σας ζώνουνε τα φίδια, μαζεύτε τα παρεούλα και κάντε την για Πουκέ. Μετατρέψτε το σε ξενοδοχείο (δεν πρέπει να θέλει και πολλές μετατροπές) για να βγάζετε και λίγο κοκό να το συντηρείτε, και ζήστε ζωή φίνα του ινφίνιτη εντ μπιγιόντ. Ή πηγαίντε στο Αζερμπαϊτζάν. Ό,τι θέλετε.

Θυμήσου άλλα εξωφρενικά τέρατα:
Κάτι αδιανόητο στη Φλόριντα
Το αντίστοιχο Ελληνικό τέρας που χτίζεται τώρα στην Κηφισιά (κι εδώ, κι εδώ, κι εδώ)
Το μεγαλύτερο σπίτι της Ρωσίας
Τα μεγαλύτερα σπίτια της Πάτρας
Τα μεγαλύτερα σπίτια της Γλυφάδας
Το σπίτι του Γιώργου Βαρδινογιάννη στην Εκάλη
Ένα τέρας στη Θεσσαλονίκη
Τα σπίτια στους γκρεμούς της Βούλας
Τα σπίτια στο Κι Μπισκέιν
Τα θηρία του Μπελ Έρ
Τα θηρία της Σάντα Μπάρμπαρα
Ένα γιγάντιο σπίτι στην Εκάλη
Τα εκπληκτικά σπίτια στους γκρεμούς της Λα Χόγια
Τα γιγάντια σπίτια του Beverly Park
Περίεργες βίλες στην Πολιτεία
Κάτι πολύ περίεργο στο Κεφαλάρι
Βίλες στο Καβούρι
Το θηρίο των Λάτσηδων στην Εκάλη
Άλλα θηρία στην Εκάλη
Κι άλλα τέρατα στη Φιλοθέη

via luxist

Τα περισσότερα σπιτοσκυλοφανζ δεν είχανε γεννηθεί ακόμη αλλά ως παιδάκι μικρό το σπιτόσκυλο έβλεπε τη σαπουνόπερα Ντάλας στη δημόσια τηλεόραση (που ήταν η μόνη που υπήρχε, άστα μη τα συζητάς), παρ’ όλο που είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν ήταν θέαμα και πολύ κατάλληλο για παιδάκια. Τέλος πάντων, σ’ αυτή τη σειρά έπαιζε ένας πετρελαιάς πολύ μοχθηρός και γκρίντι, ο Τζέι Αρ, τον οποίο υποδυόταν ο ηθοποιός Λάρι Χάγκμαν. Άλμα είκοσι (και βάλε, μην τα συζητάμε τώρα) χρόνια στο μέλλον, και ο Λάρι Χάγκμαν πουλάει τη σπιταρόνα που είχε φτιάξει το 1991 στην κορφή ενός λόφου στα βουνά πάνω απ’ το Λος Άνχελες. Είναι ένα ασυνήθιστο χτίσμα, αν μη τι άλλο, κι ο Τζέι ο Αρ καίγεται να το πουλήσει, σε βαθμό που έκατσε κι έκανε το σπικάζ στο βιντεάκι που το παρουσιάζει. Δες και μάθε:

Εντός δες φωτογραφίες και περισσότερες λεπτομέρειες. Πόσο να το δίνει αυτό το πράγμα;

To λοιπόν, πρόκειται για ένα σχεδόν αυτόνομο φρούριο, με δικό του νερό και εγκατάσταση ηλιακών συλλεκτών που πουλάνε ρεύμα στην τοπική ΔΕΗ, με πισίνες, 9 υπνοδωμάτια, 160 στρέμματα χώρο, οπωρόνες και κήπους, ελικοδρόμιο και ατέλειωτη θέα ολούθε. Είναι ελαφρώς απομονωμένο, Bond-villain style, αλλά το σπιτόσκυλο δεν το χαλάνε αυτά. Η ησυχία και η απομόνωση είναι ωραίο πράγμα. Να, άκου τον παππούλη να λέει κι άλλα για τα ηλιακά του κόλπα:

Πόσα ζητάει γι’ αυτό το πράγμα; Ούτε δέκα: 9,5 εκατομμύρια δολάρια και το πήρες, δικό σου.

Θυμήσου περισσότερα σπίτια διασήμων:

Μελ Γκίμπσον!
Τζένιφερ Άνιστον!
Σκάρλετ Γιοχάνσον!
Μέγκαν Φοξ!
Μάικλ Τζόρνταν
The Edge!
Μπεν Στίλερ
Μπαράκ Ομπάμα!
Τζορτζ Μπούς! (κι εδώ)
Σαντάμ Χουσεΐν! (κι εδώ)
Κριστιάνο Ρονάλντο!
Ντιόρ!
Κάρολος Ντίκενς!
Τζορτζ Κλούνεϊ!
Σταύρος Νιάρχος!
Νίκολας Κέιτζ!
Στιβ Μάρτιν!
Λεονάρντο Ντι Κάπριο!
Μπραντ Πιτ!
Τρούμαν Καπότε!
Χιου Τζάκμαν!
Σωκράτης Κόκκαλης!
Τζον Τραβόλτα!
Νίκος Χατζηνικολάου!
Γιάννης Λάτσης!
Δημήτρης Κοπελούζος!
Περικλής Παναγόπουλος!
Θανάσης Λαβίδας!
Πάρις Κασιδόκωστας!
Ζαν Ρενουάρ!
Μόμπι!
Χάρι Πότερ!
Μάικ Τάισον!
Μάικλ Τζάκσον!
Βίκυ Μοσχολιού!
Φρανκ Σινάτρα!
Κάρι Γκραντ!
Άαρον Σπέλινγκ!
Σίντο Κρόφορντ!
Μίστερ Μπιγκ!
Ίνγκμαρ Μπέργκμαν!
Κι ακόμα πολλοί αστέρες!

Προσέχεις την κυρα-Όπρα που περιφέρεται στο σπίτι με το ύφος της Γεωργίας Βασιλειάδου «πωςτολετεσειςεδώ γιατίδεθυμάμαιπωςτολεμεμειςεκεί», μια πραγματική θεία απ’ το Σικάγο στην κοσμάρα της. Εντύπωση της έκανε το μικροσκοπικό παιδικό δωμάτιο-τρούπα (δίκαια) και το φυσιολογικότατο ψυγείο που στα μάτια της ήταν ψυγείο για στρουμφ. Πράγμα που σου λέει διάφορα πράγματα για την κοινωνία του καταναλωτισμού και την περιφέρεια της θείτσας, αλλά το σπιτόσκυλο δεν θα σου πει τίποτα από αυτά, θα σου δείξει ένα βίντεο-απάντηση Δανού που ήθελε να δείξει πώς είναι ένα αληθινό τυπικό Δανέζικο σπίτι. Καθόλου άσχημο:

Περισσότερος Φρανκ Γκέρι

Θυμήσου: Τα χλιδοπροκάτ σπίτια του Λίμπεσκιντ

Είναι αλήθεια ότι η αγορά έχει παγώσει;
Όχι. Για ακίνητα που είναι σε καλές θέσεις και σε λογικές τιμές, η αγορά κινείται. Δεν κινείται για ακίνητα υπερτιμημένα, που οι ιδιοκτήτες ζητούν υπερβολικές τιμές, ή για ακίνητα που είναι σε πιο δεύτερα σημεία.

Οι τιμές όμως έχουν πέσει;
Στο κομμάτι της αγοράς που εμείς δουλεύουμε, το top end, δεν έχουμε δει πτώση τιμών ακόμα. Στις καλές περιοχές οι τιμές είναι εκεί που ήταν, και υπάρχει έντονη κινητικότητα και για οικόπεδα και για μονοκατοικίες και για διαμερίσματα. Εκεί που ενδεχομένως υπάρχει πτώση τιμών είναι σε κατοικίες σε περιοχές υπερκορεσμένες, και στο χαμηλότερο τμήμα της αγοράς. Σ’ αυτό που απευθύνεται στους πελάτες που δεν παίρνουν το δάνειο επειδή είναι ένας καλύτερος τρόπος χρηματοδότησης, αλλά επειδή το έχουν ανάγκη. Και πλέον και οι τράπεζες δεν το δίνουν εύκολα.

Έχουν αλλάξει τα σήμερα κριτήρια που πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψιν του αυτός που θέλει να αγοράσει σπίτι;
Η τοποθεσία είναι πάντα το σημαντικότερο πράγμα. Κάθε ακίνητο μπορείς να το αναμορφώσεις και να το κάνεις όπως θες. Τη θέση του, όμως, δεν μπορείς να την αλλάξεις. Αν η τοποθεσία είναι καλή, μακροπρόθεσμα η επένδυση θα πολλαπλασιάσει την αξία της. Σαφώς και είναι μια εποχή που υπάρχει δυνατότητα να εξετάσεις πολλές περιπτώσεις. Πρέπει να κάνεις καλή έρευνα, καθώς τα ακίνητα που πωλούνται σήμερα είναι πιο πολλά από όσα πωλούνταν πριν από 2-3 χρόνια.

Υπάρχει κάποιος τομέας που έχει χτυπηθεί ιδιαίτερα από την κρίση;
Ναι, είναι η αγορά των δευτερευουσών κατοικιών. Στα εξοχικά υπάρχει πρόβλημα κι εκεί οδηγούμαστε σε κάθοδο τιμών. Αυτό οφείλεται στο ότι η αγορά στηριζόταν εν μέρει σε αγοραστές από το εξωτερικό, αλλά κυρίως στο ότι όποιος έχει χρήματα σήμερα, σ’ αυτή τη συγκυρία, φροντίζει να τα «παρκάρει» σε ένα πιο βολικό ακίνητο εισοδήματος, ή κάποιο οικόπεδο. Κάτι εύκολα ρευστοποιήσιμο. Τα εξοχικά δεν είναι εύκολα ρευστοποιήσιμα. Έτσι υπάρχει μεγάλη πτώση στη ζήτηση.

Έχουν υπάρξει τελευταία και κάποιες επενδύσεις στη δημιουργία κτιρίων διαμερισμάτων και lofts με πρωτοποριακές υπηρεσίες σε περιοχές όπως το Γκάζι. Έχουν ελπίδες τέτοια εποχή;
Η αλήθεια είναι πως το τιμινγκ ήταν πολύ κακό. Το να προσπαθείς να δημιουργήσεις στο Βοτανικό μια αγορά με κατοικίες σε περιοχή που δεν έχει κατοικίες, εν μέσω κρίσης και σε τιμές ψηλές, είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Ή πρέπει να χτυπήσεις την αγορά κατεβάζοντας τις τιμές και προσφέροντας ένα διαφορετικό προϊόν, ή να περιμένεις να περάσει η κρίση. Η αγορά θα δείξει πώς θα πάνε αυτές οι προσπάθειες.

Λένε ότι αυτοί που έχασαν τα περισσότερα από την κρίση είναι αυτοί που αγόρασαν σπίτια για επένδυση, και όχι για να τα κατοικήσουν οι ίδιοι.
Στην Ελλάδα δεν συνηθίζεται να αγοράζουν σπίτι για επένδυση. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που η κρίση δεν έχει χτυπήσει την αγορά κατοικιών στις καλές περιοχές εδώ. Στο Λονδίνο ή στη Νέα Υόρκη υπάρχουν άνθρωποι που αγοράζουν κατοικίες επενδυτικά. Εδώ οι άνθρωποι που αγοράζουν κατοικίες είναι στο συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό για τις κατοικήσουν οι ίδιοι.

Φωτογραφία: Χρήστος Κοντσαλούδης

Το σπιτόσκυλο μίλησε για blogs αισθαντικά και με πάθος,  και όλη του την ομιλία και τις φωτογραφίες μπορείς να τη διαβάσεις ως transcript εδώ. Φωτογραφίες ή βίντεο απ’ το ηβέντ δεν έχει, ούτε ξέρει αν υπάρχουν και πού, αλλά όλα θα διαλευκανθούν τις επόμενες ημέρες, και τότε θα είσαι ο πρώτος που θα τα μάθει.

Μετά από ετούτο το ευχάριστο διάλειμμα, λοιπόν, κι αφού παραλλήλως εστήθη κι αυτό εδώ και μπήκε το δικό του νερό στ’ αυλάκι, πάμε παρακάτω με τα γνωστά σπιτοσκυλοθέματα.

Το σπιτόσκυλο σου έχει ξαναεκφράσει την απέχθειά του για τη μονότονη ασπρίλα των Κυκλαδίτικων σπιτιών και για τις Κυκλάδες εν γένει. Πρόσφατα κουβέντιασε με τον αρχιτέκτονα και καθηγητή του ΕΜΠ Δημήτρη Φιλιππίδη για τη Σαντορίνη (άλλη ιστορία μεγάλη) και πώς το ‘φερε η κουβέντα, αρχίσαν να μιλάνε για το χρώμα των σπιτιών στα νησιά του Αιγαίου, θέμα στο οποίο ο καθηγητής είναι ειδικός. Να τι είχε να πει:

«Όταν το Αιγαίο ήταν φίσκα σε πειρατές, οι κάτοικοι των νησιών ήταν σκαρφαλωμένοι σε κάτι αετοράχες, όσο πιο μακριά από τη θάλασσα γίνεται, προστατευμένοι από τείχη, με τα σπίτια σε σειρές, ώστε να μην μπορούν να μπουκάρουν και να τους ληστέψουν. Πολύ λογικά, άφηναν τα σπίτια τους άβαφα, στο χρώμα της πέτρας. Το να βάψεις ήταν βλακεία εκείνη την εποχή. Με την ίδρυση του Ελληνικού κράτους σταμάτησε η πειρατεία, και οι οικισμοί άρχισαν να μεγαλώνουν, να βγαίνουν απ’ τα τείχη των οχυρών τους. Και τότε τα πράγματα άλλαξαν.

Την εποχή εκείνη άρχισε να επικρατεί ο νεοκλασικισμός στην Ελλάδα. Ήμασταν νέο κράτος, και η πρωτεύουσα χτιζόταν νεοκλασική. Όταν ο Ζάππας έδωσε λεφτά για να γίνουν σχολεία, γέμισε η Ελλάδα με νεοκλασικά σχολεία. Αυτό ήταν ένα πρότυπο πολύ σημαντικό και έντονο. Επηρέασε τα πάντα. Έτσι, και στα νησιά, αυτοί που ήθελαν να φαίνονται πιο ανώτεροι, έχτισαν νεοκλασικά.

Μα τα νεοκλασικά σπίτια είχαν χρώμα.

Πράγμα που σημαίνει πως ο νεοκλασικισμός στην Ελλάδα έφερε χρώμα. Ώχρες, γαλάζιο, φιστικί, όλα ήταν νεοκλασικισμός. Και στην Αθήνα, αλλά και στην Πάρο. Τα έβλεπε αυτά και ο χωριάτης που είχε το σπιτάκι με το δώμα και τα γίδια, και εμπνεόταν. Έφτιαχνε μια πρόσοψη νεοκλασική στο σπίτι του, με αέτωμα, ας πούμε, και το έβαφε ροζ. Έχω βρει τέτοια παραδείγματα -και στη Σαντορίνη.

Στα τέλη του 19^ου αιώνα, λοιπόν, αυτό ήταν το κυρίαρχο μοντέλο, και επηρέασε τα πάντα. Όπου βλέπεις ξεφτισμένο χρώμα στις Κυκλάδες, πρόκειται είτε για επίδραση από τα νεοκλασικά, είτε από τα προηγούμενα, τα φράγκικα. Θέμα λευκού δεν υπήρχε.

Τα δε Δωδεκάνησα άργησαν να ενωθούν με την Ελλάδα, και κάποιοι προς το τέλος ήθελαν να δείξουν πόσο πατριώτες είναι. Στην Κάλυμνο, ας πούμε, που την ξέρω πολύ καλά, έβαφαν τα σπίτια τους γαλάζια. Όχι όλοι, βέβαια -ο ένας το έβαφε γαλάζιο, ο διπλανός το έβαφε ώχρα, κι ο παραδιπλανός ροζ. Αλλά το γαλάζιο κυριαρχούσε. Και κανείς δεν είχε να πει τίποτα. Υπάρχουν ακόμα παλιές τέτοιες γειτονιές, και στην Κάλυμνο και στη Σύμη.

Το θέμα είναι ότι πουθενά δεν υπήρχε καθολική επικράτηση του άσπρου. Αυτό επιβλήθηκε με το ζόρι κάποια στιγμή πολύ αργότερα, όταν θεωρήθηκε πως πρέπει να υπάρχει ομοιομορφία, ένα ενιαίο πρότυπο: Λευκό χρώμα, μπλε πόρτες και καμάρες. Αυτό σερβιρίστηκε παντού. Και αποφασίστηκε για λόγους τουριστικούς».

Διάβασε κάτι σχετικό εδώ, και δες μερικές εικόνες Σαντορίνης εδώ, και λίγες ακόμα εδώ.