Κοίτα να δεις: Στις Φανές της Ρόδου οι κάτοικοι πήραν τα πινέλα και μέσα σε λίγες μέρες βάψαν όλα τα σπίτια με ζωηρά, έντονα χρώματα, γιατί έτσι τους άρεσε, γιατί είχαν βαρεθεί τη γκριζίλα και τη μιζέρια που είναι τα τυπικά χρώματα της Ελληνικής επαρχίας. Μπορείς να δεις το χρονικό της εντυπωσιακής και πολύ συγκινητικής προσπάθειας εδώ, και να μερικές φωτογραφίες:
Το σπιτόσκυλο επιδοκιμάζει με σπασμωδικά κι ενθουσιώδη κουνήματα ουράς, όχι μόνο για το φαντεζί αποτέλεσμα (διάβασε πόσο ταιριαστό είναι με το παραδοσιακό παρελθόν), αλλά ως προς την ιδέα μιας κοινότητας που μαζεύεται και κάνει κάτι από κοινού για να βελτιώσει τη ζωή της. Αυτή η ομαδικότητα υπάρχει σε άλλες κοινωνίες αλλά δεν υπάρχει καθόλου στην Ελληνική, όπου το μόνο interaction με το γείτονα είναι όταν θα σου κάνει καταγγελία στην πολεοδομία, ή όταν θα γίνει σεισμός και θα τον δεις με τις πιτζάμες και τότε για πρώτη φορά θα μάθεις πώς τον λένε. Οπότε μπράβο στους κατοίκους των Φανών, χίλια μπράβο, κι άλλα χίλια.
Ενώ εδώ ακόμα παλεύουμε να ξεφορτωθούμε κάποιες από τις αντιαισθητικές και επικίνδυνες αφίσες στους δρόμους παλεύοντας ενάντια στη βλακεία, σε κάτι ακόμα πιο τριτοκοσμικές χώρες το λύσανε το πρόβλημα. Λίγη θέληση και τσαγανό θέλει. Παρακολούθα, δες:
Αυτό έγινε το Σεπτέμβρη του 2007 στο Σάο Πάουλο της φτωχιάς Βραζιλίας. Κοίτα, είναι μια άσχημη Αθηνοειδής πόλη στο μεγαλύτερο και αγριότερο, αλλά με το που έφυγαν οι πολύχρωμες και βαβούρικες πινακίδες ήταν σαν κάποιος να την έπλυνε, φασίνα σκούπα μάπα. Αγνώριστη.
Σήμερα το σπιτόσκυλο θα σου δώσει ποστς αφιερωμένα στις πόλεις, γιατί σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Των Πόλεων, μια εορτή που μόλις σκάρωσε το σπιτόσκυλο, και ως εμπνευστής ορίζει πως θα ισχύσει μόνο σε ετούτο εδώ το site και μόνο φέτος. One-off γιορτή. Οι εορτασμοί ξεκινούν με ένα βιντεάκι που δείχνει μια βόλτα με το τραμ στο Σαν Φρανσίσκο του 1905, δηλαδή πριν από το σεισμό και τη φωτιά.
Έχει ενδιαφέρον το πώς περπατάνε οι άνθρωποι στο δρόμο. Τουρλουμπούκι!
Να ένα ένα ωραιότατο διαφημιστικό κόλπο του ΙΚΕΑ στη Γαλλία: Πήρε καναπέδες, πολυθρόνες, λαμπατέρια και τα κατέβασε σε σταθμούς του μετρό των Παρισίων, αντικαθιστώντας τα τυπικά καθίσματα, για να κάθεται ο άλλος να περιμένει το τρένο και να νομίζει ότι βρίσκεται στο σπίτι του, ή έστω σε ένα ΙΚΕΑ. Το πρόβλημα, όπως ξέρουν όσοι έχουν χρησιμοποιήσει το μετρό των Παρισίων, είναι πως εκεί δεν μυρίζει κεφτεδάκια -μυρίζει ούρα.
Ο αναγνώστης parallax βρήκε αυτό το ομορφότατο χτίριο από το Σάο το Πάουλο της Βραζιλίας σε μέρος πολύ αναπάντεχο. Μαρτυρία:
Έβλεπα προχθές το next top μοδελ το αμερικάνικο, όπως θα έλεγες και εσύ, στο οποίο πάνε τις τσαπερδόνες για φωτογράφηση σε κάτι πολύ ωραία και ντιζαινάτα μέρη. Ξαφνικά λοιπόν, εκεί που τις είχανε πάει στη Βραζιλία βόλτα, τις ανεβάζουν σε ένα κτίριο ολίγον παλαιό και αμάν!!!
Είναι χτισμένο το 1934 στο Σαο Πάολο, τότε μάλιστα ήταν το ψηλότερο κτίριο στη Ν. Αμερική. Το κτίριο που λες αυτό, αν το δεις από κάτω φαντάζει σαν τους παλιούς ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης. Όμως! Στην ταράτσα ο μάγκας αρχιτέκτονας έφτιαξε μία τετραόροφη (!) έπαυλη για την πάρτη του! Εκπληκτικό πόσο μάλον για το 1934. Βέβαια εσύ που είσαι κοσμογυρισμένος και ψαγμένος μπορεί να το γνωρίζεις.
Όχι, το σπιτόσκυλο δεν γνώριζε μα έμαθε, το χτίριο λέγεται Κτίριο Μαρτινέλι, από το όνομα αυτουνού που το ‘φτιαξε που τον λέγαν, έλα δεν είναι δύσκολο, ναι αυτό είναι, Μαρτινέλι. Ο Τζουζέπε ο Μαρτινέλης ήταν Ιταλός μετανάστης που έκανε εμπόριο, κι έπιασε την καλή πολύ γρήγορα και ύποπτα, στο στυλ που μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα νοτιότερα, στην Αργεντινή, την έπιανε ένας δικός μας καραμπουζουκλής ονόματι Άρης. Ο Μαρτινέλης το λοιπόν είπε να φτιάξει κάτι για να αφήσει για τις επόμενες γενεές, και πράγματι κότσαρε κι ένα μέγαρο για την πάρτη του από πάνω. Δες:
Το κτίριο ήταν το ψηλότερο στη Βραζιλία την εποχή του (105 μέτρα) έζησε μια ταραχώδη ιστορία, το κατάσχεσαν οι αρχές όπως ο,τιδήπτοε Ιταλικό όταν η Βραζιλία μπήκε στον πόλεμο με τη μεριά των Συμμάχων, και έφτασε να στεγάζει άστεγους πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, αλλά τώρα χλιδανακαινίστηκε. Παρ’ όλα αυτά λέγεται πως έχει και φάντασμα, ένα ξανθό κορίτσι χωρίς πρόσωπο που εμφανίζεται στους καθρέφτες. Ωραία πράγματα. Διάβασε περισσότερα (στα πορτογαλικά) εδώ.
Να μια τεράστια πανοραμική φωτογραφία μιας από τις ομορφότερες πόλεις στη Γης, στην οποία μπορείς να ζουμάρεις και να βολτάρεις κατά το δοκούν, να δεις αξιοθέατα και τι κάνει ο κόσμος στις μπαλκονόπορτες, τέτοια. Good times.
Ο αναγνώστης stelakbeis βρήκε ένα πολύ ενδιαφέρον site που πουλάει σπίτια προκατασκευασμένα που συναρμολογούνται in situ και στα οποία μπορείς να διαλέξεις extras όπως θα διάλεγες σε ένα αυτοκίνητο.
Το σπιτόσκυλο πρόσφατα έκανε μια βόλτα σε μια περιοχή του κέντρου που δεν έχει περπατήσει ενδελεχώς κι επισταμένως, τα τετράγωνα ανάμεσα στην Ηρώδου Αττικού και τη Ρηγίλλης, ξέρεις, εκεί που βρίσκονται μερικές από τις πιο ακριβές πολυκατοικίες στην Ελλάδα. Δύο πράγματα του έκαναν εντύπωση: Πρώτον, ότι τα πεζοδρόμια είναι διάστικτα από αμέτρητες σκατούλες σκύλων, και δεύτερον ότι στη γωνία Στησιχώρου και Λυκείου υπήρχε μια μονοκατοικία. Πώς επιβίωσε; Γιατί δεν έγινε πολυκατοικία με διαμερίσματα των 30.000 το τετραγωνικό, για pied a terre γόνων πλουσίων και ισχυρών;
Έψαξε λίγο το θέμα με τις έγκυρες πηγές του και βρήκε πως η μονοκατοικία, η οποία είναι τυλιγμένη σε σκαλωσιές, ανήκει στην οικογένεια Σερπιέρη, που είναι απόγονοι του Ιταλού Τζιοβάνι Μπαπτίστα Σερπιέρι (που έμεινε στην ιστορία ως Ιωάννης Βαπτιστής Σερπιέρης) που έκανε περιουσία από τα ορυχεία του Λαυρίου ενάμιση αιώνα πριν και κανονικά ζούσε στο κτίριο που σήμερα στεγάζει την Αγροτική Τράπεζα, στην Πανεπιστημίου. Ετούτο το σπίτι, απ’ ό,τι έμαθε το σπιτόσκυλο, δεν είναι διατηρητέο, οπότε θα μπορούσε να γίνει πολυκατοικία. Αλλά (πάντα υπάρχει ένα αλλά) δίπλα ακριβώς υπάρχει ένα άλλο κτίριο που λειτουργούσε ως στάβλοι του πρώτου, το οποίο είναι εκπληκτικά όμορφο, εντυπωσιακά ψηλό (τετραόροφο) και το οποίο αφού μπήκε στην αυλούλα το σπτιόσκυλο φωτογράφισε φευγαλέα με το κινητό του.
Είναι ένα κουκλί που με κάποιον τρόπο διατηρείται σε αξιοπρεπή κατάσταση και το οποίο είναι διατηρητέο. Χαρούμενο και αποφασισμένο να ψάξει για περισσότερες πληροφορίες, το σπιτόσκυλο έφυγε με περιπετειώδες σλάλομ αποφεύγοντας μαεστρικά τις σκατούλες, κάτω απ’ τα μπαλκόνια των αδιανόητα πλουσίων.
