Οι Ταράτσες Του Ρέικιαβικ

rooftops

Όταν όλα είναι μαυρίλα και νύχτα, βάφεις τον κόσμο για να του βάλεις χρώμα. Από ένα σχόλιο στο site που το σπιτόσκυλο βρήκε αυτή τη φωτογραφία:

Having lived in Iceland for many years (in fact, not too far from where this picture was taken), I can attest to the fact that most of Reykjavik is covered in these brightly colored concrete block houses. It projects feelings of oppression and whimsy… like you’re walking in a Technicolor version of Chicago’s south side.
While Icelanders have started to experiment with material and shape in their newer homes, the early 1900 dwellings that dominate downtown are very utilitarian buildings for the most part. Owning an entire structure is virtually impossible due to cost – although I’m sure there are some bargains to be had in the current economy – so they are typically made up of several apartments (usually one per floor). It makes for very little personal space outside of one’s own home.
Luckily, a 20 minute drive can find you completely alone in the middle of vast lava fields and mountain ranges… curled up in a tiny cabin with a good book and glass of wine, the wind and rain of winter raging outside.

Η φωτογραφία προέρχεται από ετούτο το αφιέρωμα  των New York Times.

Διαφήμιση Google

  • Pingback: Οι Ταράτσες Του Ρέικιαβικ — ροη σταχυολόγων

  • Διονυσης

    Οι Ισλανδοι ξερουν απο χρωματοθεραπεια … επισης διαβαζουν παρα πολυ ( θα μου πειτε τι αλλο να κανουν οταν πεφτει ολο αυτο το σκοταδι ), ολες τις ενεργειακες τους αναγκες τις καλυπτουν απο ανανεωσιμες πηγες ενεργειας, στα αμαξια τους καινε υδρογονο, τσακωνονται με τους εγγλεζους για τις ρεγγες, στο τσαφ γλυτωσαν την χρεωκοπια οταν τους εδωσε λεφτα η ΕΟΚ για να μην κανουν ντου οι Ρωσοι λεφταδες στην νησο και η προσωρινη πρωθυπουργος τους ειναι λεσβια.
    Α ναι, και οι οικολογοι τσακωνονται μαζι τους γιατι διατηρουν το βαρβαρο εθιμο της σφαγης των φαλαινων.
    ( Σκεπτομαι να μεταναστευσω σε καποιο πολιτισμενο κρατος και κανω ερευνα αγορας, για αυτο τα ξερω !!!)

  • Γιώργος

    Καλά, με τον πόνο μας παιζεις; Πριν περίπου δυο μήνες ήμουν στο Ρείκιαβικ, το οποίο είναι πολύ πιο όμορφο και πολύ πιο ζωντανό απ’ότι φαντάζεται κανείς. (Άσε που πετυχαίνεις και τους Sigur Ros στο δρόμο :)
    Διονύση, να πας!
    http://www.flickr.com/photos/infowonders/3132831969/in/set-72157611530000843/

  • Pingback: Αξίζει Τα Λεφτά Του XXXV: Μεζονετούλα Στο Ρέικιαβικ