Ένα Σπίτι Της Ζάχα Χαντίντ

26/09/2008

Λοιπόν, το σπιτόσκυλο δεν σου έχει ξαναγράψει ποτές για την 58χρονη Ιρακινή σούπερ-starchitect (εντάξει, την έχει αναφέρει μια φορά), και γι’ αυτό υπάρχει λόγος, και ο λόγος είναι ότι δεν τη γουστάρει και πολύ. Ορίστε λοιπόν, το είπε. Δεν του αρέσει ρε παιδί μου. Και ιδού η λαϊκιστική, μπακαλίστικη και βασισμένη στις πολύ περιορισμένες του γνώσεις γνώμη:

Το σπιτόσκυλο πιστεύει πως η Ζάχα Χαντίντ ενσαρκώνει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο τζιτζιφιόγκο αρχιτέκτονα/ψευτοκαλλιτέχνη την ιδέα «φύκια για μεταξωτές κορδέλλες». Πιστεύει πως είναι η Σάρα Πέιλιν της αρχιτεκτονικής. Έγινε υπερ-διάσημη χωρίς να έχει χτίσει κτίριο, από τις μακέτες της, ή ίσως επειδή είναι γυναίκα, και δη από τη Μέση Ανατολή όπου συνήθως τις γυναίκες τις αναγκάζουν να φοράνε μαύρα σεντόνια, όχι να χτίζουν κτίρια εκατομμυρίων. Λοιπόν, αυτά είχε να πει το σπιτόσκυλο για τη Ζάχα Χαντίντ, ή μάλλον όχι, έχει άλλη μια σοβαρή ένσταση: Η Ζάχα Χαντίντ δεν έχει φτιάξει σπίτια. Ακριβώς. Μόνο υπερχλιδάτα κτίρια-ξαπλωμένα διαστημόπλοια έχει κάνει, και κάτι ουρανοξύστες για το Ντουμπάι. Μα να η αφορμή που στα γράφει όλα αυτά: Ένα σπίτι της Ζάχας, επιτέλους, για το σχέδιο Gene20, έναν οικισμό 20 υπερχλιδάτων κατοικιών στην Ταιβάν, καθεμια από τις οποίες σχεδίασε κι ένας διάσημος αρχιτέκτονας, δέκα Κινέζοι και δέκα ξένοι. Όχι, η Ζάχα δεν ανήκει στους 20, αν είναι δυνατό, δεν είναι μια από το πλήθος τσκ τσκ τσκ. Είναι έξτρα. Υπεράνω. Τη βάλανε να σχεδιάσει ένα επιπλέον σπίτι κι ένα κοινόχρηστο κτίριο, ανεξάρτητα. Και το σπίτι είναι όπως ακριβώς το περίμενε το σπιτόσκυλο: Χάλια.

Έμπα έμπα:

Βγάλε άκρη τώρα εσύ για το τί κοιτάμε σ’ αυτή τη φωτογραφία. Το Fortress of Solitude του Σούπερμαν ήταν τουλάχιστο φτιαγμένο από εξωγήινους, και μιλάμε για τον Σούπερμαν, σ’ ετούτο το πράγμα πώς θα ζήσει κανονικός άνθρωπος;

Κάτι σαν μεταμοντέρνο αεροδρόμιο και γέφυρα διαστημοπλοίου, ετούτο το σαλόνι σου επιτρέπει να βλέπεις έξω, να σε βλέπουν οι απ’ έξω, και να explore strange new worlds. To seek out new life and new civilizations. To boldly go where no man has gone before.

Α, να και μια άποψη εξωτερική. Δεν το λες και ενταγμένο στο φυσικό του περιβάλλον. Εσύ θα έμενες εκεί; Επίσης: Μπορείς να πείσεις το σπιτόσκυλο ότι η Ζάχα Χαντίντ είναι μεταξωτή κορδέλα κι όχι φύκι; Κι άλλη μια ερώτηση: Πρέπει να προχωρήσει η ανακατασκευή της Πλατείας Ελευθερίας στη Λευκωσία από τη Ζάχα Χαντίντ; Τροφή για σκέψη, ας κουβεντιαστεί σε επόμενο μάθημα.

via dezeen

Διαφήμιση Α-Katoikia.gr

crap, design, hot or not, αρχιτεκτονική, σκυλοσπιταρόνες
8 Σχόλια
  • http://www.homefood.gr/contributions/contribution.asp?id=8&cat=2 Γιάννης Βαρβάκης

    Άντε επιτέλους… ν’ αγιάσει το πληκτρολόγιό σου… χρόνια περίμενα να το πει κάποιος δημόσια!

  • kg

    να αγιάσει το στόμα σου, το πληκτρολόγιό σου όπως λέει κι ο προηγούμενος φίλος, ό,τι θες να σου αγιάσει διότι είπες δυνατά αυτό που σκεφτόμουν εδώ και καιρό. δε λες που ευτυχώς τα περισσότερα έργα της (σαν πεταμένες μύξες) μένουν μακέτες και δεν πέφτουν στο κεφάλι κανενός. ή υπάρχει τμήμα υποστήριξης και διόρθωσης τεχνικών λεπτομεριών για να αποφεύγονται τα χειρότερα;

  • http://aerosol.wordpress.com/ aerosol

    Νομίζω πως δεν θα μπορούσα να πείσω κανέναν για τίποτα, εφόσον μιλάμε για θέματα γούστου, ούτε θα προσπαθήσω.
    Σκέφτομαι, όμως, τα εξής:
    Η Χαντίντ δίνει τόσο έντονες και ασυνήθιστες μορφές στα κτήριά της που γίνεται αυτόματα αξιοπρόσεκτη -για καλό ή για κακό. Δεν χρειάζεται η γυναικεία ή ανατολίτικη ταυτότητα για να σου μείνει στη μνήμη. Νομίζω πως αδικείται από σχόλια που δεν λαμβάνουν υπόψη τους νεωτερισμούς στη δουλειά της αλλά το ποιά είναι ως άνθρωπος.

    Το αν είναι ψευτοκαλλιτέχνης ή όχι, μένει να κριθεί από τον χρόνο και από όσους έχουν ακονίσει τα κριτήρια για να καταλάβουν αυτό που κάνει. Πολλά σχέδιά της μου αρέσουν ιδιαίτερα (άλλα, πάλι, καθόλου). Το ότι είναι παράξενα είναι αυτόματα λόγος να θεωρηθούν χάλια; Μήπως χρειαζόμαστε χρόνο για να αντιμετωπίσουμε και να αποδεχτούμε νέες μορφές που δεν έχουμε συνηθίσει;
    Δεν ξέρω πού κατοικεί ένας «κανονικός άνθρωπος». Στη χώρα μας, νομίζω πως κυρίως κατοικεί σε κακές πολυκατοικίες και μέγαρα τούρτες. Ίσως να έμενα στο σπίτι της Χαντίντ: θα έπρεπε να το δω από κοντά και από μέσα. Το να είναι όλα άμεσα αναγνωρίσιμα είναι το βασικό κριτήριο για να είναι καλή μια κατοικία; Άσχετα από την Χαντίντ, αυτό σημαίνει πως δεν πρέπει να υπάρχει το καινούριο, πράγμα που δε με βρίσκει σύμφωνο.

    Πολλά σχέδια έμειναν μακέτες. Διότι ο κόσμος τελικά έβλεπε με στραβό μάτι το να χτιστεί κάτι τόσο καινοφανές δίπλα του. Σεβαστό. Αυτό, φυσικά, δεν ήταν επιλογή της Χαντίντ. Τώρα που το στυλ της έχει αρχίσει να γίνεται γνώριμο και να φαντάζει λιγότερο εξωπραγματικό από όσο το 1995 (ας πούμε), χτίζει με τρελούς ρυθμούς. Και έχει ένα κτηνωδώς μεγάλο γραφείο, με άφθονους ειδικούς επί των στατικών θεμάτων που φαίνεται να έχουν λάβει μια χαρά τα μέτρα τους για να μην πέσει τίποτα σε κανενός το κεφάλι! Κάθε αρχιτέκτονας γνωρίζει από στατική, αλλά τις πλήρεις μελέτες δεν τις κάνει αυτός. Δεν μιλάμε για «διόρθωση», αλλά για τον συνήθη τρόπο εργασίας. Το ότι κάτι μας ξενίζει το μάτι δεν σημαίνει πως είναι ανέφικτο -εκτός αν είμαστε ειδικοί και γνωρίζουμε άμεσα.

    Σε ένα βαθμό με ενοχλεί η δημοσιότητα που συγκεντρώνουν οι σταρ-αρχιτέκτονες. Και η Χαντίντ. Αλλά θεωρώ σφάλμα να εκλογικεύω την δυσαρέσκειά μου πείθωντας εαυτόν πως επειδή δεν τη συμπαθώ δεν μπορεί να κάνει σωστά τη δουλειά της.

    ΥΓ: Κάτι βρήκα για ένα σπίτι της Χαντίντ στη Χάγη. Δεν έβγαλα άκρη αν είναι χτισμένο ή σχέδιο. Ίσως εσύ, αγαπητό Σπιτόσκυλο, τα καταφέρεις να το εντοπίσεις.

  • http://www.spitoskylo.gr Το Σπιτόσκυλο

    Aerosol, το σπιτόσκυλο δεν πιστεύει ότι οι μακέτες της Χαντίντ δεν γίνονταν πραγματικότητα επειδή «ξένιζαν το μάτι». Πιστεύει πως δεν χτίζονταν επειδή, λόγω παλαβομάρας/υπερβολικής τέχνης θα ήταν πανάκριβo να μεταφερθούν απ’ το χαρτί στον τρισδιάστατο χώρο και θα χρειάζονταν τρελή τεχνολογία. Ο αρχιτέκτων, θεωρεί το σπιτόσκυλο, πρέπει να δημιουργεί πραγματα που μπορούν να χτιστούν και είναι πρακτικά στη χρήση τους. Όχι μόνο όμορφα ή ποικιλόσχημα. Υπάρχει μια άλλη, ωραιότατη τέχνη για αντικείμενα που δεν έχουν καμία πρακτική χρησιμότητα, και η οποία θα ταίριαζε γάντι στην κυρία Χαντίντ: Η γλυπτική.

    Όσο για το σπίτι στη Χάγη: Μάλλον εννοείς αυτό. Μακέτα φυσικά (ή, όπως θα έλεγε ένας πρωθυπουργός, μακέτο είναι αυτό;)

  • http://aerosol.wordpress.com/ aerosol

    Η συζήτηση για την πλατεία στην Κύπρο, όπως και για μια όπερα στην Αγγλία που τελικά δεν χτίστηκε (καθώς και ανάλογες αναφορές σε άρθρα περί Χαντίντ) με κάνουν να πιστεύω πως ο νεωτερισμός του ύφους έπαιξε σίγουρα ρόλο για την μη εκτέλεση κάποιων έργων. Το ίδιο και η, πλέον, ολοένα αυξανόμενη οικοδομική ολοκλήρωση των σχεδίων της. Ασφαλώς δεν αποκλείω και η δική σου οπτική να είναι σωστή.

    Το να σπρώχνει την τεχνολογία στα όριά της δεν είναι απαραιτήτως κακό για κάποιον αρχιτέκτονα. Έργα που θεωρούνται πλέον σύμβολα, κάπως έτσι ξεκίνησαν. Θα σταθώ, όμως, περισσότερο σε αυτό:
    «Υπάρχει μια άλλη, ωραιότατη τέχνη για αντικείμενα που δεν έχουν καμία πρακτική χρησιμότητα, και η οποία θα ταίριαζε γάντι στην κυρία Χαντίντ: Η γλυπτική.»
    Μοιράζομαι την ίδια αυστηρότητα για χρηστικά πράγματα όπου το design καπελώνει την χρησιμότητα. Όμως, πώς είσαι τόσο κάθετος πως τα κτήριά της δεν εκπληρώνουν την χρησιμότητά τους; Θεωρείς την ιδιόμορφη αισθητική τους ως μόνη απόδειξη για την χρήση τους; Σε τέτοια περίπτωση δεν πέφτουμε στο αντίστροφο ατόπημα, δηλαδή να καταδικάζουμε την χρηστικότητα με αφορμή διαφωνίες πάνω στην αισθητική;
    [Φυσικά, μπορεί να έχεις προσωπική άποψη μετά από επίσκεψη σε κάποιο έργο της. Εγώ ομολογώ πως δεν έχω.]

    Μάλλον το σπίτι της Χάγης είναι αυτό που βρήκες. Από το σχέδιο δεν κατάλαβα τίποτα για τη μορφή του! Θαυμάζω, πάντως, που το εντόπισες ταχύτατα.

  • nemo D

    Επιτέλους μια σχετική ομοβροντία θαψίματος για το «φαινόμενο».
    Να προσθέσω οτι η εν λόγω , όταν βρέθηκε επικεφαλής αρχιτεκτονικής επιτροπής μαζί με κάτι κομπλεξικούς δικούς μας,σε διεθνή διαγωνισμό εφήμερων κατασκευών ξεχώριζε ώς αξια κριτικής μόνο τα στραβοχυμένα corian . Του δικού της επιπέδου δηλαδή.
    Καλύτερα με sleeping bag σε δημόσιο χώρο παρά στα υπνοδωμάτιά της. Θα την παραδεχόμουνα μόνο ως ερευνήτρια χώρου. Επίσης πολύ θα ήθελα να ξέρω τα μαστόρια που τα φτιάξανε[ ότι φτιάξανε τέλος πάντων] .

  • Pingback: Το σπιτόσκυλο | Oh No: Η Ζάχα Χαντίντ Στο Πάρκο

  • Pingback: Το σπιτόσκυλο | Η Ζάχα Χαντίντ Και Το Διαστημόπλοιο Της Αντβέρπης